Naša wosada

Dwurěčna gmejna Pančicy-Kukow (hornjoserbsce Pančicy-Kukow) leži we wutrobje Hornjeje Łužicy mjez Lessingowym městom Kamjenc (Kamjenc) w něhdźe 10 km zdalenosće a wokrjesneho města Budyšin (Budyšin) w něhdźe 25 km zdalenosće. Ze swojimi 13 wjesnymi dźělemi a něhdźe 2.200 wobydlerjemi je wona typiska, wjesnje charakterizowana kónčina w serbskim sydlenskim rumje.

Ke gmejnje słušeja wjesne dźěle Stara Cyhelnica (Stara Cyhelnica), Kanecy (Kanecy), Hłupońca (Hłupońca), Jawora (Jawora), Kašecy (Kašecy), Lejno (Lejno), Nowe Městačko (Nowe Městačko), Wotrow (Wotrow), Pančicy-Kukow (Pančicy-Kukow), Žuricy (Swinarnja), Zejicy (Zejicy) a Časecy (Časecy).

Spočatki wosady sahaja daloko wróćo: Kukow bu prěni raz 1248 (Kucow) a Pančicy 1374 (Panczicz) Dokumentarnje naspomnił. W lěće 1957 buštej wobě wsy zjednoćenej, přez čož dźensniša gmejna Pančicy-Kukow nasta.

Hač do dźensnišeho je region sylnje ratarsce charakterizowany. Nimo tradicionalnych rjemjeslniskich zawodow postajeja předewšěm mnohe derje zdźeržane Tři- a štyristronske statoki charakteristiski krajinowy a wjesny wobraz wjesnych dźělow.

Nadregionalnje znate su Pančicy-Kukow předewšěm přez Klóšter Marijina hwězda, kotrež so w lěće 1248 załoži. Słuša k mało klóštram w Němskej, kotrež wot swojeho załoženja bjez přetorhnjenja wobsteja a so hač do dźensnišeho wot samsneje rjadniskeje zhromadnosće wjedu.

Klóšter formuje cyły region kulturnje, nabožnje a historisce a je centralne městno identity Hornjeje Łužicy.

Dalši wuznamny kulturnostawizniski pomnik je tón Hrodźišćo „Wotrowske hrodźišćo“, jedne z najwažnišich předstawizniskich wobtwjerdźenjow Sakskeje.

Tež serbski basnik Jakub-Bart Ćišinski, centralna wosobina serbskich literarnych stawiznow, je wusko z regionom zwjazana a přinošuje ke kulturnemu wuznamej kónčiny.

W gmejnje su:

• pěstowarni
• zakładna šula
• spěchowanska šula

Mnohe towarstwa a iniciatiwy staraja so wo aktiwne, žiwe wosadne žiwjenje a spěchuja respektnu zhromadnosć němskeje a serbskeje kultury. Wosebje wažne je při tym hajenje a zdźerženje serbskeje rěče a tradicijow.

Gmejna je sylnje wjesnje charakterizowana a leži we wotměnjawej kulturnej krajinje Hornjeje Łužicy. Pola, łuki, małe rěčne běhi a historiske wjesne struktury wobraz postajeja.

Tójšto swjatych křižow, kapałkow a modlerskich stołpow w sydlišćach swědči wo hłuboko zakorjenjenej křesćanskej tradiciji ludnosće a formuja hač do dźensnišeho zjaw regiona.